.........
........
.......
......
.....
....
...
..
.
.
.
.
.


Biraz da karşı taraftan bakmaya , oradan görmeye çalıştım.Başardım mı bilmiyorum.Ama Tarafların gerçekte varolduğuna inanmıyorum.İnsanların bizler için biçtiği kaftanların bizi biz yapacak özelliklerimizi bozabileceğine inanıyorum.Biz bir tarafı seçmedikÊminim ki sokaktan geçene alelade 100 kişiye sorsam bu tarafta mı olmayı seçerdiniz diye 99 tanesi rahatlıkla evet diyecektir.Ama bu rahatlık gerçekten varolan bi rahatlık mıdır , yoksa toplum psikolojisinin yarattığı ve bizim doğumumuzdan itibaren kanıksadığımız dolayısıylla bizim bir parçamız haline gelen düşünüşün ürünü müdür bilmiyorum.
.
.
.
.
.
Belki de düşünüşün etkisi vardır , bilemem.Ama varolduğum taraftan kendi adıma memnunum.Ama karşı tarafta doğmak ister miydin sorusuna da açıkça cevap verebilirim..isterdim.Denemek için.Bu psikolojinin karşı taraf için(ki tarafların varlığına inanmıyorum deiysem karşı taraf dememem gerekir değil mi? Tarafların varlığına inanmıyor değilim.Yalnızca varolan tarafların psikolojisini eleştiriyorum.biyolojik olarak tarafların varlığına ve gerekliliğine inanıyorum.)biçtiği kaftanın nasıl birşey olduğunu öğrenmek için..


.
.
..
...
....
.....
....
...
..
.
.


Onu aylardır görmemiştim.Haziran'dan beri ilk buluşmamız mıydı , yoksa ikinci mi bilmiyorum.Sanıyorum ki ilkti.Dışarda kar yağıyordu..Demek ki hayatımın en önemli parçalarından birisini en az 6 aydır görmemiştim.


Sıradan bir alışveriş merkezinin üst katında oturuyorduk.Yemek mi yiyorduk yoksa sadece konuşuyor muyduk onu da hatırlamıyorum.Tek aklımdaki "o" benim yanımdayken 20-25 kişi buraya gelip merkezin içinde koşturarak milletten kaçı eğlendiğimizdi.Belki olaydan tam bir sene önceydi , ama hala netti.

İstanbul'dan gelecekti.Sanıırm onunla mesajlaşıyordum.alt kata gelecekti , biz de onu alıcaktık.Kalbm o kadar hızlı atıyodu ki her zamanki gibi yanaklarım kıkırmızıydı ,biliyordum.Sonunda beklediğim mesaj geldi.Arkadaşlara "tamam gelmiş , ben alıırm onu" diyerek yanlarından ayrıldım , merdivenlere yöneldim.Oyuncakçının önündeydi.Aslında tam da oraya inen merdivelnler vardı , ama ben yolumu uzattım , dolana dolana gittim.birkaç mağazayo geçip döndüm.oradaydı işte.10-15 mağaza kadar ilerdeydi.bizim gibi üzerimize kaban giymemişti , hırkası bir de ince montu vardı.Atkısı pembeydi.omzunda hala kar kristalleri parlıyordu.Saçlarını siyaha boyadığını duymuştum ama hiç görmemiştim o haliyle..Ben onun sarımtırak çılgın saçlı haline alışmıştım.siyah saçları omuzlarına kadar falandı.beyaz teniyle uymuş ona hoş bir hava vermişti.Dudakları atkısının renginde bi koyu pembeydi.Piercingi de her taraftan yansıyan ışıkların eşliğinde parlıyordu.

Benim onu gördüğüm an o da beni gördü.Ve gülümsedi.Gülümsemesi beni geçti , kalbimi delip ışık hızıyla yoluna devam etti.SOnra türk filmlerindeki gibi yavaş yavaş koştuk , birbirimize sarıldık.Etrafta kimse yoktu.Sadece ikimizdik.o an kalimin atışları düzelmeye başladı.hasretim bitmişti , ona kavuşmuştum

Oysa beni umursamaz gibiydi."sadece benim "değildi.yuvarlak masanın etrafına dolşup muhabbet ederken (ki 5-6 kişiydik sanırm)
Ben onu izledim.Önceden ona anlatmaya karar verdiğim herşey aklımdan uçup gitmişti.Sadece onu dinliyodum...Onu izliyordum.Bu benim için yeterli gibiydi o anda.


.
..
...
....
.....
....
...
..
.


Sonra neler yaptık hatırlamıyorum.bana aylar kadar uzun gelen bi süre boyunca onu izledim.belki gezmişizdir tekrar.Belki de başka bi alışveriş merkezinin içinde "herkesin arasında yapamazsın , saçmalama" derken ben beni ömüştür.Hangi gündü , ne zamandı nerdeydi..hiçbirşey yok aklıma..sadece o var..Çıkmıyorduk.beni seviyormuydu benim onu sevdiğim kadar bilmiyodum.Hiç kız arkadaşım olmamıştı.Sadece bir kişiye benimle çıkması için teklifte bulunmuştum.O ise ciddiye almamış gülü geçmişti , tıkı aylar sonra bana ve arkadaşlığımıza ihanet derken gülümseyeceği gibi..O da "o"nun arkadaşıydı , sırf o yüzden ona katlanırdım..Gösteri için her sabah birlikte yola çıkardık kızla.otobüse biner alelacele çarşıya inerdik.geç kaldık , açız diye çığlıklar atarak "o"nunla bulıuşurduk.Eskiden çok buluna simit cafelerden birer simit alır koştura koştura aşağı iner taksiye binerdik.Oraya varınca yine koştururduk.Sonra iner körüyü geçerdik.O kadar heyecan boşunaydı çoğu zman.hiç geç kalmadık.AMa geç kalabilme hissini severdim.


Bir kez de yine çalışmaya giderken otoylun kenarında kalmıştık dakikalarca.otobüsler kamyonlar yanımızdan geç,yordu ve rüzgarları bizi savuruyordu.Sonunda çamura batmak uğruna kurtulmuştuk.Düşünüyorum da..onu ne zaman düşünsem aklıma başka şeyler geliyor.

Mesela tanışmamız.okulun ilk günüydü ve sıradaydık.Okulun başıydı ve kimse yazın saçımı kesmeye zorlamadığı için beni saçlarım uzundu ve dökülüyordu.sırtımda bir el hissedip arkama döndüm.onu ilk görüşümdü "üzülme benim de çok dökülür" demişti.Unutamıyorum o anı.

Tıkı diğer anları unutamadığım gibi.her sahnemde o var sanki.sadece bir sene geçirmemişiz , bir ömür paylaşmışız gibi geliyor.O da böyle hissediyor mu bilmiyorum..Ama ben hissediyorum....onu seviyorum.




.
..
...
....
.....
......
.......
........
..........